Home Opinie Ferdinand Fransen

Ferdinand Fransen

door Matthias Reissig
158 views

Door: Jan Medendorp

Hij woonde de laatste jaren van zijn leven in een fraai verzorgingshuis in Borne. Iets prettiger dan waar mijn grootmoeders op het einde van hun leven verbleven. Ik ben er een paar keer geweest, maar de laatste keer keek hij mij bij mijn vertrek aan alsof ik een paraplubak was. Het was het afscheid van een geweldige man, een topondernemer, een man die wist waar hij vandaan kwam. Alleen, hij wist het zelf niet meer…

Hij was volstrekt onafhankelijk. Ja, dat kan je gemakkelijk zijn als je veelvoudig miljonair bent. Maar hij had zijn eigen mening, en dat vinden sommigen een stuk lastiger. Fransen is wel heel vaak gewaarschuwd voor mij, voor mijn column in De Roskam. Hij had daar zeker ook een mening over, maar hij heeft zich nooit laten voorschrijven door zijn vrienden mij te negeren. Hij belde mij wel op vrijdag of zaterdag als hij vond dat ik te ver was gegaan of dat ik het zijns inziens fout zag.

Ik herinner mij een interview met hem op zaterdagochtend in de studio van Radio Oost in Hengelo, aansluitend moest ik snel weg, want ik zou in Spakenburg interviews maken bij de wedstrijd om het landskampioenschap (amateurs) tussen IJsselmeervogels en HSC’21. Hij wilde heel graag mee. We waren zeker niet te vroeg, ik reed daarom nogal hard en in Spakenburg liet ik hem samen met de technici naar binnen gaan. Het stadion zat mudvol, ook op de kleine perstribune. Toen ik met trainer Paul Krabbe stond te praten, nodigde die hem vervolgens uit op een stoel naast de dug-out.

Fransen heeft genoten. Topspits Erwin Looms ontbrak wegens een schorsing en zat op de bank en toen een medespeler van hem vlak voor zijn neus erg stevig werd aan gepakt, rende Looms het veld in om die onverlaat een tik op zijn gezicht te geven. Het gebeurde vlak voor de neus van Fransen, maar hij gaf geen kik en bleef keurig zitten.

Toen ik door de toenmalige hoofdredacteur Hennie Evers (RTV Oost) gedwongen werd te stoppen met de Moordkuil, trok Fransen in zijn boek ‘Tachtig jaar ontmoetingen’ partij voor mij. In zijn boek maakt hij niet de balans op van zijn leven en rekent hij niet af met mensen. Maar het zal geen toeval zijn dat Joop ter Haar pas op pagina 137 staat, en Dik Wessels wordt helemaal genegeerd.

Er zijn een paar mooie necrologieën over Fransen verschenen, zoals van Gerben Kuitert in de Twentsche Courant Tubantia van dinsdag 13 juli. De conclusies zijn overal hetzelfde: er is met het overlijden van Ferdinand Fransen een bijzonder man heen gegaan. Een man zonder wie Twente er anders had uitgezien (denk aan het voetbalstadion, het muziektheater en veel ander initiatieven).

Gerelateerde artikelen

X