Home BIZ News Niet zeuren maar aanpakken

Niet zeuren maar aanpakken

door Twentevisie
2 views

Je zult er maar mee gezegend zijn, een landgoed met een bos, struiken, gras- en bouwland, waterpartijen, een grote vijver met een natuurlijke wel, wandelpaden, een Engels landhuis en een woonboerderij. Het is een prachtig bezit, maar toch is het niet altijd een onverdeeld genoegen. Het is namelijk ook heel hard werken om alles in stand te houden.

Landgoed De Welle ligt tussen Lonneker en Enschede en is het bezit van de familie Krudop-Blijdenstein. Ernst Jan Krudop woont met zijn gezin in de woonboerderij, zijn moeder woont in het huis. Van de drie kinderen is Ernst Jan degene die zorgt dat het voor wandelaars en hondenbezitters opengestelde landschap er goed bij ligt. Je kunt hem regelmatig tegenkomen op zijn tractor, pet op het hoofd. Hij doet er alles aan om deze unieke plek in ere te houden en veilig te stellen voor de toekomst. Landgoed De Welle is al 180 jaar in de familie. Het werd in 1835 gekocht door zijn familie van moederskant, toen de markegronden werden opgeheven.

Geschiedenis
Voorvader Albert Jan Blijdenstein, een fabriqueur, had een blekerij op ’t Amelink en was één van de oprichters van de Heidemij. Hij kocht onder andere de Lonnekerberg en het Haagse Bos en onder zijn leiding werden dat volwaardige, gemengde bossen. Ook De Welle, van oudsher een verzameling wrakke schuurtjes op kale grond, werd door de familie aangekocht. De ongecultiveerde gronden werden aangepakt, de boerderij kwam er in 1935 en het landhuis in Engelse stijl werd gebouwd in 1952, de rest is geschiedenis.

Bedrijfseconomie
Ernst Jan studeerde bedrijfseconomie in Groningen, volgde daar de managementopleiding en vertrok naar het westen van het land. Zijn eerste baan was marketing manager bij een uitgeverij in Amsterdam om van daaruit over te gaan naar een adviesbureau voor uitgevers. Door de opkomst van de digitalisering kregen de uitgevers het behoorlijk benauwd. Ze hadden zich hier niet op voorbereid en al hun traditionele verdienmodellen dreigden uit de markt te worden gedrukt.

KRO
“Ik heb een aantal jaren advies gegeven over nieuwe media. Twee jaar lang heb ik Kluwer Nederland geadviseerd om de nieuwe media te integreren in hun bestaande productportfolio,” vertelt Ernst Jan. “Toen dat klaar was, moest ik een geheimhoudingsclausule ondertekenen; ik mocht met mijn kennis niet naar de concurrent. Daarna kwam ik in contact met Ton Verlind, de mediadirecteur van de KRO. Hij vertelde dat ze van een RTV omroep naar een multimediabedrijf wilden overgaan en vroeg: ‘Kun je dat?’ Dat kon ik wel, maar ik wilde dat ze me in vaste dienst namen. Ik wilde het plan zelf implementeren en ik schatte dat dit project zo’n vijf jaar in beslag zou nemen. Ik woonde in Amsterdam en mijn toenmalige vriendin, nu mijn vrouw, werkte op Schiphol. Doordeweeks zaten we in het westen en in het weekend in Twente.”

Weer op de rit
“Na vijf jaar vonden we het tijd om hier in de buurt iets te zoeken, ik wilde graag terug. Er bleek een vacature voor een directiepost te zijn bij KienhuisHoving advocaten en notarissen. Daar heb ik op gesolliciteerd. ‘Of je nu met eigenwijze journalisten van doen hebt of met eigenwijze advocaten, mij maakt het niet uit,’ was mijn redenering. Het leidinggeven aan een professionele organisatie houdt in dat je je bezighoudt met de organisatie – niet met het primaire proces. De professionals hoeven niet aangestuurd te worden, die weten wel hoe ze hun werk in moeten vullen. Na zeven jaar ben  ik er vertrokken om voor een octrooigemachtigdenbureau te gaan werken in Den Haag. Ze zaten in de problemen, maakten verlies. Het was mijn taak om het bedrijf weer op de rit te krijgen. Dus werkte ik in de Randstad en zat mijn vrouw in Twente met ons gezin. We hadden inmiddels vier jonge kinderen en Simone moest thuis alles regelen. Ik was continu onderweg. Na drie jaar was het bedrijf weer op orde maar ik kreeg van de druk en de stress hartproblemen.”

Eigen weg
Ernst Jan was dan wel directeur en bestuurder van de maatschap maar was geen vennoot. Veel frustratie dus omdat hij geen essentiële dingen door kon drukken. Zijn bazen waren ook onderdeel van de organisatie maar die lieten zich niets vertellen, dat werd gezien als insubordinatie. Daarbovenop kwam de onrust van het forenzen. “Ik dacht: ‘Dit moet ik niet meer doen,’ ik wilde in Twente wonen en werken, er was tenslotte dat prachtige landgoed, waar ik me verantwoordelijk voor voel en waar ik al mijn vrije tijd aan besteed. Na Den Haag kwam ik thuis te zitten, ik wist eigenlijk niet wat de volgende stap moest zijn. Mijn ouders hadden me weliswaar stevig op het hart gedrukt geen ondernemer te worden (ze hadden de teloorgang van de textiel aan den lijve ondervonden) maar dat is nu juist wat ik ben, ik ben altijd mijn eigen weg gegaan. Ik wilde in Twente blijven en oriënteerde me bij andere professionele organisaties – de gezondheidszorg, de overheid en bij non-profit organisaties. Maar er was geen goede klik en ze wilden me ook niet, omdat ik geen ervaring in hun branche had.”

Talentgroep Twente
Ernst Jan moest toch weer aan de slag. In zijn zoektocht kwam hij in contact met Regina en Martin Nieuwmeijer uit Oldenzaal. Zij hebben een aantal jaren geleden Talentgroep Twente opgericht met als doel jonge ondernemers te helpen ondernemer te worden. Ze helpen mee om bedrijven te kopen. Hetzij uit een faillissement, als een ondernemer bijvoorbeeld met pensioen wil of om een andere reden. Ze hebben binnen de Talentgroep Twente inmiddels zeven bedrijven verzameld. Regina en Martin Nieuwmeijer werken daar met een team van jonge ondernemers. Er is een bedrijfsverzamelgebouw waar alle faciliteiten aanwezig zijn. Van daaruit kunnen de ondernemers hun respectievelijke bedrijven zelfstandig leiden, maar er is ook sprake van onderlinge samenwerking en kruisbestuiving. Je hebt veel feedback en je hoeft het wiel niet telkens zelf uit te vinden. Ze geloven dat Ernst Jan met zijn geheel eigen achtergrond en perspectief een mooie aanvulling is, en ze geloven in hem als ondernemer.

Ervaring delen
“Je zit met alle ondernemers in een gezamenlijke kantoorruimte, heel low profile,” legt Ernst Jan uit. “Zo kun je elkaar gevraagd, en ongevraagd, van advies dienen en elkaar helpen, met elkaar sparren. Dat is leuk maar ook intensief. We zijn anderhalf jaar bezig geweest om te kijken hoe we elkaar konden vinden en hoe ik binnen het concept van de Talentgroep Twente zou passen. We hebben inmiddels gezamenlijk twee bedrijven gekocht en ik ben dus voor het eerst in mijn werkzame leven geen directeur of manager meer, maar ondernemer. Eén bedrijf is een handelsonderneming in technische metalen, die de vertegenwoordiging heeft van een aantal Duitse familiebedrijven. Het andere bedrijf is een productiebedrijf, waar we slijpschijven maken voor de maritieme wereld, voornamelijk om scheepsrompen vrij te maken van roest, verf en aanslag. Dat doen we wereldwijd vanuit Oldenzaal.” Naast zijn werk voor Talentgroep Twente blijft Ernst Jan betrokken bij De Welle. Als onbezoldigd rentmeester en tuinman blijft hij bezig met de verfraaiing van het landschapspark en het onderhouden van het bos, net als zijn voorvader Blijdenstein. Gewoon een kwestie van niet zeuren maar aanpakken.

Gerelateerde artikelen

X